De Belgen hebben het inderdaad goed gespeeld. Het presidentschap van Europa en ook nog een 'zware' commissarispost. Maar Van Rompuy en de zijnen moeten oppassen, Nederland zal terugkomen, met name in de persoon van Europarlementslid Laurence Stassen uit Echt die voor de partij van Wilders tot haar eigen verbazing gekozen werd.

Ze heeft weliswaar geen politieke ervaring, maar dat hoeft geen bezwaar te zijn. Ik las haar interview in De Limburger en daaruit blijkt dat ze ervaring op haar eigen manier vertaalt. 

Ooit heeft ze een aantal keren meegepresenteerd in mijn programma op L1, dat 1 seizoen Chapeau TV heette, voordat het de huidige naam Limbourgeois kreeg. Een poging om ook een vrouwelijk element erin te brengen. Ondanks haar enthousiasme bleek het gebrek aan journalistieke ervaring toch al te zeer merkbaar, waardoor we met dat experiment zijn moeten stoppen. 

Voor de restaurants in onze regio waren het spannende dagen. Met de bekendmaking van de nieuwe Michelin-gids - de moeder der culinaire gidsen - mogen de Limburgse restaurateurs in het algemeen niet ontevreden zijn. 

Niemand heeft een ster verloren, behalve De Dillegaard door de gewijzigde formule. Wat overigens niet betekent dat deze formule in de toekomst niet toch door een Michelin-ster bekroond zou kunnen worden.

Feest was er vooral in Opglabbeek bij restaurant Slagmolen dat een tweede ster kreeg. In deze zaak wordt al jaren uitstekend gekookt, die tweede ster is een zeer terechte beloning voor consequente topprestaties in de keuken. En ook een tweede ster voor Nico Boreas, de Valkenburgse kok die acht jaar geleden in het Brabantse Maarheze is neergestreken. Een bescheiden doch zeer gedreven cuisinier die een mooie balans in zijn zaak heeft gevonden. En wat ons pleziert: heel aangename prijzen, die ondanks de tweede ster niet gewijzigd zullen worden.  

Het was deze week vooral vooruit kijken naar 2010. Want qua edities zit 2009 er voor Chapeau op. En dus zijn we al bezig met onze januari- en maartedities. Op zich een vreemd gevoel, want kerstmis moet nog komen. En dat lijkt nog ver weg met de huidige temperaturen, waarbij we van alles krijgen behalve sneeuw. 

Toch is een strakke planning voor ons januari-nummer van groot belang, om nog maar te zwijgen over het belang van een degelijke voorbereiding van onze TEFAF-editie in maart. Dus mogen we niet even gas terugnemen, hoewel je af en toe wel die neiging hebt. 

Ik was dit weekeinde nog bij de opening van de PAN-kunstbeurs in Amsterdam, die georganiseerd wordt door het geweldige team van TEFAF Maastricht. En dan is het eigenlijk grappig te constateren dat de bezoekers van PAN Amsterdam vaak nauwelijks het idee hebben dat de beurs TEFAF in Maastricht vele malen belangrijker is. 

Nog even komt De Telegraaf met een zondagochtendkrant, eind dit jaar verdwijnt deze omdat het initiatief niet rendabel is. En ik lees vanochtend dat 'de Nederlandse bevolking' tegen de kilometerheffing is, zoals minister Camiel Eurlings die van de week heeft aangekondigd. 

Over drie pagina's wordt uitgesmeerd hoe 'het volk' er over denkt en de conclusie is dat dit plan maar het beste meteen de prullebak in kan. Ergens onderaan in een van de berichten staan onopvallend dat de meeste belangenorganisaties er overigens voor zijn en dat dit het meest reële systeem is, dat technisch goed uitvoerbaar is. 

Maar dat is voor De Telegraaf niet van belang. Immers, de krant en wellicht met name de hoofdredactie is tegen, en dus is het Nederlandse volk ook tegen. Met wat quotes uit het volk wordt dat 'onderbouwd'.

Vanaf de eerste zondag van november zijn de wekelijkse koopzondagen begonnen, althans in Maastricht. En het levert veel volk op in de stad, met name de horeca vaart er wel bij. 

Ik gun alle ondernemers uitstekende omzetten, zeker in deze tijd zullen ze dat kunnen gebruiken. Toch vraag ik me af of het niet allemaal wat veel van het goede is. Op een gegeven moment zie je op straat geen verschil meer tussen een doordeweekse dag en een zondag. Want elke dag wordt zo hetzelfde. Ergens is dat jammer. 

En het sociale leven van zowel eigenaren alsook personeel wordt behoorlijk onder druk gezet. Je moet op een gegeven moment mee met de stroom, maar het betekent dat je dus twee maanden op zaterdag en zondag in de weer bent, terwijl dat doorgaans niet gecompenseerd wordt door de week, althans toch niet door de eigenaren. 

In de Chapeau-editie van half november 2009 zijn reportages te lezen over de volgende restaurants:  Lafarque in Pepinster, Café Sjiek in Maastricht en Oolderhof in Herten.

Lafarque krijgt 3,5 Chapeaux (maximaal 5 Chapeaux) met als conclusie een voor een sterrenzaak gunstige prijs-kwaliteit-verhouding, een redelijk klassieke keuken met wat nieuwe invloeden en een mooie wijnkaart. 

Café Sjiek in Maastricht krijgt 3 Chapeaux waarbij met name de ambiance en de wijnkaart met heel interessante en relatief zeer betaalbare wijnen geloofd worden. 

De afgelopen week heeft voor een belangrijk deel in het teken gestaan van een 'niet voorzien' overlijden. Dat is nooit te voorzien natuurlijk, maar in dit geval was het toch nogal verrassend. Dré Steemans schreef onder zijn artiestennaam Felice Damiano sinds het eerste jaar van Chapeau (1997) zijn tweemaandelijkse rubriek. Trouw, toegewijd.

Ik wilde hem die vrijdag bellen, stond ook in mijn agenda, hoe het met de tekst zat, want soms moest ik daar achteraan, zoals bij de meeste medewerkers trouwens. Die zijn druk in de weer, maar de deadline is niet hun meest geliefde oriëntatiepunt. Maar ik hoefde niet meer te bellen, onze Miriam van Chapeau België had me gebeld als een donderslag uit de bekende hemel. Hartstilstand. Dan heb je verder niks meer te melden. 

Vorige maand presenteerde Dré nog ons Chapeau-feest voor vijfhonderd man. En zong hij spontaan 'happy birthday' vanwege het 12,5 jarig bestaan van Chapeau, samen met André Rieu. Iedereen zong mee.